Akıp gitti avuçlarımızdan...
Yapabilseydik
her şeye inat
ve donabilseydik keşke;
dudaklarım sana dokunmuşken
sonsuza kadar kalabilseydik,
mutluluğu yakalamışken.
Öylece durabilseydik.
Şimdi,
bize kalan, anılar
ve
ak düşmüş saçlar.
Kaybettiğimiz yıllara özlemler,
çaresizlikler, pişmanlıklar.
Giderek azalan umutlar arasında
zarif bir parmağın deklanşöre basıp
elimize verdiği
taşmış, taşlaşmış yalnızlıklar.
