mesihlerin üzerinde yürüdükleri duvar,
derzlerinden çatlıyor
..ve güneş,
ölüm araçlarının üzerinde parlıyor.
herkes kalmışken rüyaları ve kâbusları arasında,
kimse bir çelenk koymayacak mı
sessizlik çığlıkları bastırdığında?
kaderin demir kapıları arasına ekildi zamanın tohumları
ve hem bilen, hem de bilinenlerin yaptıklarıyla sulandı..
bilgi ölümcül bir dosttur, kimse kuralları koymadığında
tüm insanlığın kaderi de aptalların elinde,
gördüğüm kadarıyla..
mezar yazıtım olacak şaşkınlık
sürünürken bir yolda, çatlak ve kırık,
eğer hayatta kalabilirsek,
oturup gülebiliriz hep beraber
ama korkarım yarın ben ağlayacağım
evet, korkarım yarın ben ağlayacağım.
