Tolga Bey'in dediğine göre; "bir şeyleri protesto ediyor"muş.
Şaka'dan sözediyorum. Canım benim. Protestosunu yerim.
Beyefendi koltuğun yerini değiştirecek, darbeli matkapla güç-bela çaktığım, içinden telefon, anten vs. kablolarını geçirdiğim süpürgeliğe benzer zımbırtıyı sökecek, internet bağlantımı bir kaç yerden dişleyecek, beni protesto edecek!
Bilgisayarımla, işimle arama girecek, dikkati üzerine çekecek.
Oldu!
Hakikaten oldu. Hiç bir şey yapamadım. Bu sıcakta epeyce bir terleyip kırıp döktüklerini gece gece onarmaya çalışmaktan başka.
Seviyorum bu hayvanı. Ne yapayım, elimde değil. Bana pek çok şey anımsatıyor.
Örneğin...
Yıllar, yıllar öncesi... Yaşı 40+ olanlar bilir. Cep telefonu neyim yokken... "Bazı" evlerde siyah, yandan çarklı, gudubet makinalar bulunurdu. Bunlara da telefon denirdi, ne garip rastlantı?
Üzerinde tuşlayacak düğmeleri olmadığından, yanındaki kol çevrilerek "santrala" bağlanılır, aranılacak şehir ve numara "yazdırılır"dı.
"Uzun Dalga" Ankara Radyosu'nda Türk Sanat Müziği konseri, ardından 15-20 dakikalık "Radyo Tiyatrosu" ya da "Arkası Yarın" tekrarı dinlenir, belki gece 23.00 sularında, "Gece Ajansı" başlarken, o siyah kutu tepinirdi dantel örtü üzerinde:
"Zırrrn... zırrnnn!"
Evin kıdemlisi, başkumandanı kimse kaldırırdı ahizeyi. Radyo dahil, herkes susardı:
"Aloo. Şehirlerarası. Kayıt bekliyor musunuz?"
"Evet?"
"Bekleyin!"
Beklerdik. Bir müddet, belki bir kaç saat sonra, kara makine yine sıçrardı zırlaya zırlaya. Biz de sıçrardık yine, yeniden:
"Alooo? Şehirlerarası kayıdınız var mıydı? Bağlıyorum. Görüşün."
Kimbilir, belki Eskişehir'den Ankara'daki ağabey ya da Bursa'daki dayı, belki de İstanbul'daki teyze "yazdırılmıştı".
Ne var ki, araya "Adana" karışırdı.
"Alo, abi, teyze, dayı?"
Özlediğimiz sesi duyamazdık da, nedense Adana civarlarından bir başka görüşmeyi dinlerdik. Çok kızardık:
"Alooooo Adanaa, parazit yapma, çık aradan!"
Tam da o sırada "santral" devreye girer, sorardı:
"Görüşmeniz devam ediyor mu?"
Hem santraldaki elemana, hem de araya karışan "Adana"ya koro halinde selam yollardık.
***
Artık, her şey değişmiş, manyetolu telefonlar yok, anılarda kalmış. Akıp geçen yılların kimi tortuları, çakıltaşları bilinçaltıma çökmüş; bazı korkular yerleşmiş, donmuş kalmış.
Ne zaman çıkacağı, çözüleceği belli olmuyor.
Şaka'nın kemirdiği telleri onarıp, internete yeniden bağlanmaya çalışırken düşündüm; araya giren "Adana"lardan öyle yılmışım ki,
...kendimin de herhangi bir şekilde "Adana" olabilme ihtimalinden; ana-kız, baba-oğul, iki arkadaş, iki kardeş, bir çift sevgili, karı-koca.. arasına girivermekten, iletişimlerini engellemekten, bilmeden yanlış yapmaktan korkar, çoğu kez istemeye istemeye de olsa kalabalıktan kaçar olmuşum. Söylemek istediklerim olmaz mı hiç, var elbette; yutar olmuşum.
Bendeniz kocakazık, oynuyorum.
Santraldaymışım mahsuscuktan, soruyorum;
"Aloo? Görüşmeniz devam ediyor mu?
İyi, etsin. Aman, etsin.
Ben aradan çıkıyorum."
. Siyah-beyaz TRT televizyonu döneminde, Seren'in babası Öztürk Serengil'in bir programı vardı; adını unutmuşum. Ama jenerikte kullandığı parçayı sanki kendi icra ediyormuşcasına ağzını açıp kapaması (playback yapıyor, deniliyor şimdiki Türkçe'de 
), dansı, mimikleri hâlâ gözümün önünde. En azından o müziği arayıp tarayıp buldum, günceme koydum.
