CafeTelve

17/2/2008 - Asla..

Bazan düşünüyorum.

Gülme günce; evet, bazan düşünüyorum..

Yaşamımda ilk hatırladığım ne? İlk.. ama en önce aklıma çakılmış birinci sahne ne? Nereden başlamışım hayat denilen oyuna.. nerede katılmışım?

***

Üsküdar'da olduğunu sonradan öğrendiğim üç katlı ahşap bir evde, aslan pençesi işlemeli bir tahta masanın altı gelir aklıma ilk –ki, o ayakların aslan pençesine benzediğini de sonradan öğrenmiştim. Belki de değildi, belki de yalan söylenmişti. Ama o masanın altını hatırlıyorum. Üstünü değil, altını. O zaman, kaç yaşımdaydım? İki? Üç?.. Ne bileyim. Yeşil, tahta, kaba-saba bir kamyon muydu o elimdeki oyuncak? Kimdi benimle birlikte masanın altında oturan çocuk? Sümüğü nasıl o kadar uzamıştı? Neden aklımda ilk o kalmıştı?

***

Çocuğumun doğduğu günü çok net hatırlıyorum.

Annesinin O’na hamile kaldığını bana söylediği günü de öyle.

Hiç tereddütsüz; "O gün oldu bu.." demiştim kendime. “O gün oldu.”

O gün, farklıydı her şey. Gözlerimiz bir başka birleşmişti, soluk alışlarımız farklıydı. Biz değildik birbirine sarılan, ruhlarımızdı. Bedenlerimiz değildi birbirini çeken.. Ruhlar sevişmişti.. Yazgıydı belki.. Zamanı gelmiş, yazılmıştı. Ya da yazılmıştı; zamanı gelmiş uygulanmıştı.

Öyle bir duygu yaşamadım ben.

Ne öncesinde, ne sonrasında..

Asla..

***

Bazan düşünüyorum.

Gülme günce, evet, bazan düşünüyorum.

Yaşamımdaki ilk kırılma noktam ne?

Herkesin vardır ilk kırıldığı an. Unutulmuş sanılır, unutulmayan. Bedensel kırıklar, iz bıraksa da, zor iyileşse de geçer, alışılır zamanla. 

Ruh kırığı iyileşmez,

sonsuza kadar sürer.

Saklar kendini kendi içinde..

Anlamaz hiç kimse, hatta kendin bile.

Asla..

 

 

Kar var dışarıda.

Üşütemez beni içimdeki kadar..

Asla..